Rode wangen, sprankelende ogen en wiebelende benen

Vorig schooljaar heb ik -als leerkracht van groep 8- heel wat uren besteed aan het debatteren. Niet omdat de kinderen met mij of elkaar in discussie gingen, maar om ze het debatteren bij te brengen.Én omdat ik als leerkracht huppelend naar huis ga na een uurtje debatteren. Want wat is het heerlijk om te zien hoe kinderen tot bloei kunnen komen wanneer ze de ruimte krijgen om kritisch te denken, hun gedachten te verwoorden en met elkaar in gesprek te gaan. Rode wangen, sprankelende ogen en wiebelende benen in de klas. Wat wil je nog meer?!

En nu sta ik sinds een paar weken voor groep 4. Het is niet mijn eigen groep en ik ben er alleen op vrijdagochtend. Het programma is vol en de kinderen moeten flink aan de bak. Niet omdat de groepsleerkracht dit zo graag wil, maar omdat dit het onderwijs van tegenwoordig is. Volgepropte lesroosters met nauwelijks ruimte voor eigen inbreng. Want de methoden moeten uit en de resultaten moeten goed zijn. Maar dat is niet waar ik als leerkracht gelukkig van word. Dan mis ik de rode wangen, sprankelende ogen en wiebelende benen. Tijdens het eten en drinken stond het jeugdjournaal op het programma. De kinderen keken aandachtig en natuurlijk kwam het Eurovisie Songfestival voorbij. Dit onderwerp werd afgesloten met de stelling ‘Het Eurovisie Songfestival is saai zonder Nederland’. Er ontstond rumoer. De kinderen reageerden onderling op de stelling.

Dit was mijn kans! Dit was het moment voor rode wangen en sprankelende ogen.

Ik gaf de kinderen de opdracht om te gaan staan en verdeelde het lokaal in twee ruimten. De ene kant van het lokaal betekende ‘voor’ de stelling en de andere kant ‘tegen’. Ik gaf uitleg over debatteren en liet de kinderen kiezen aan welke kant van het lokaal ze wilden gaan staan. En daar begon het debat. Eerst wat voorzichtig. Want hoe zeg je wat je denkt? En hoe reageer je op een ander? Maar al snel durfden ze meer en meer van zichzelf te laten zien en vooral HOREN. Wat geweldig om te zien hoe snel de kinderen het oppakten en ermee aan de slag gingen.

Na een minuut of 10 was het tijd voor een nieuwe stelling. Ik probeerde er een paar, maar steeds waren er vooral voorstanders van de stelling waardoor er niet echt een debat op gang zou komen. En toen trok ik de stoute, of beter gezegd ‘gedurfde’, schoenen aan en gaf de stelling ‘Getrouwde mensen met kinderen mogen niet scheiden’. Ik gaf tekst en uitleg (het gaat niet over jouw ouders, maar ouders in het algemeen) en liet de kinderen hun plekje in de ruimte kiezen. En daar gingen ze! Over kritisch denken gesproken!

Er kwamen zulke mooie gedachten en argumenten voorbij. Wat een wijsheid zit er toch in kinderen! Jong als ze zijn, konden ze heel goed vertellen hoe zij erover dachten, wat volgens hen het effect is op kinderen, dat ouders ook gelukkig mogen zijn en dat niemand voor een ander mag bepalen wat het beste is.

Daar stond ik dan, met rode wangen, sprankelende ogen, wiebelende benen en tranen in mijn ogen. Geraakt door de prachtige woorden van de kinderen, het respect voor elkaar en hun visie op het leven.

Toen ik aankondigde dat het bijna tijd was op te stoppen, reageerden sommige kinderen teleurgesteld. Maar al snel kwam één van de meisjes met een oplossing. ‘Als we aan de juf leren wat een debat is, kunnen we het voortaan ook met de juf doen.’

En ik kan alleen maar hopen dat de juf (en vele juffen en meesters met haar) dit zullen gaan doen. Kinderen leren er zo ontzettend veel van. Veel meer dan van die taalles die ik nu niet af heb gekregen.

 

Getagd met , , , , , , , , , ,
Geplaatst in Nieuws & blog