Helpt poëzie bij de geestelijke gezondheid?

Door hen poëzie voor te lezen, een gedicht te bespreken of er zelfs samen één te schrijven, beginnen onze bewoners spontaan mooie herinneringen op te halen. Vertellen over vroeger, gaat meestal nog goed. En iets dat wél nog goed lukt, voelt heel fijn. Door samen een gedicht te lezen en na te praten, komen die positieve herinneringen weer opborrelen. Praten over positieve momenten in het verleden geeft het gevoel van identiteit. En het is precies dat gevoel, dat mensen met dementie vaak lijkt te ontglippen. Poëzie schenkt je dan een totaal andere manier van communiceren en taal gebruiken: een gedicht laat zich veel vrijer lezen. Het maakt niet uit dat je ergens een woord niet (meer) begrijpt: je kan het gedicht toch nog voelen. Wanneer ik de bewoners een gedicht voorlees, ontstaat er veel interactie. Je merkt dat gedichten hen raken.