Wat zijn de belangrijkste principes in het theater?

De tragedie is een nabootsing van een ernstige en volledige handeling, die een juiste omvang heeft, aangenaam verfraaid met taal, harmonie en ritme; op zo’n manier dat iedere soort apart functioneert in de onderscheiden delen [van het stuk]; en welke niet door middel van een vertelling, maar door medelijden en hevige schrik de zuivering teweeg brengt van deze zelfde hartstochten. De drie-eenheid van het aristotelisch theater is: Eenheid van tijd: het op het toneel voorgestelde gebeuren mag niet de tijdsduur van een etmaal overschrijden. Eenheid van plaats: het geheel moet zich op dezelfde of nagenoeg dezelfde plaats afspelen. Eenheid van handeling: geen niet ter zake doende nevenintriges mogen de strakke lijnen verstoren. Aristoteles stelt dat een nabootsing (mimesis) van de werkelijkheid meer schoonheid en genot geeft, en het is dit genot dat mensen motiveert. Het doel hiervan is het opwekken van meelijden (eleos) en vrees (phobos), resulterend in zuivering (catharsis) van dergelijke emoties. De mimesis, een idealiserende nabootsing van de werkelijkheid, is het doel van alle poëzie. Het plot van de tekst is dan ook veel belangrijker dan een karakter. Een plot voert je mee in de essentiële regels van de tragedie van identificatie, spanning, meeleven, ontroering en ontspanning. Ook geeft Aristoteles in zijn Poetica een model voor de dramaturgische opbouw en ontwikkeling van het toneelspel.