Welke soorten gebaren zijn er?

De gebaren die bij de gebarentaal horen zijn anders dan gebaren die horende mensen gebruiken wanneer zij spontane gebaren maken onder het spreken. Gebarentalen zijn op een natuurlijke manier ontstaan en gebarentaal bestaat zoals iedere andere taal uit soorten bouwstenen, betekenisloze elementen, waarmee de gebaren zijn opgebouwd. Gebaren zijn conventioneel, dit betekent dat er in de loop van de tijd overeenkomsten zijn gegroeid over de betekenis van bepaalde gebaren. De koppeling van de gebaren en hun betekenis is arbitrair. Sommige gebaren worden gemaakt naar aanleiding van de vorm van iets, dit noemen we iconische gebaren. Andere gebaren in de Nederlandse gebarentaal hebben helemaal niets te maken met de vorm van wat je bedoelt, dit noem je arbitraire gebaren. Je hebt het dus niet over internationale gebarentaal, maar over internationale gebaren.

Elk land kent zijn eigen gebarentaal, die los staat van de gesproken taal van de horende mensen. Daarnaast kunnen er ook regionale varianten bestaan, vergelijkbaar met de gesproken dialecten. Voorbeelden van landelijke gebarentalen zijn NGT (Nederlandse Gebarentaal), VGT (Vlaamse Gebarentaal) en ASL (American Sign Language). Vingerspelling wordt in gebarentalen gebruikt als een hulpmiddel voor het spellen van namen of woorden waar nog geen gebaar voor bestaat. Gebarentalen met een sterke historische band met de (oud) Franse Gebarentaal (LSF): De Franse Gebarentaal (LSF), de Amerikaanse Gebarentaal (ASL), de Vlaamse Gebarentaal (VGT), de Nederlandse Gebarentaal (NGT), de Ierse Gebarentaal, de Frans-Belgische Gebarentaal (LSFB). Gebarentalen die gebruikt worden in vele landen van het Gemenebest van Naties: De Britse Gebarentaal (BSL), de Nieuw-Zeelandse Gebarentaal (NZSL) en de Australische Gebarentaal (Auslan). Gebarentalen met een historische band met de Japanse Gebarentaal: De Japanse Gebarentaal, de Taiwanese Gebarentaal, de Koreaanse Gebarentaal. In het verleden zijn er wel eens gebarentalen ontwikkeld in horende gemeenschappen. Soms worden eenvoudige gebaren ontwikkeld in situaties waarin praten niet praktisch is, bijvoorbeeld bij het duiken, in filmstudio's, op luidruchtige werkplekken, tijdens de jacht. Post-linguaal doven (ook bekend als plots- en laatdoven) gebruiken een communicatievorm, waarbij de gesproken taal wordt ondersteund met gebaren.

Er zijn verschillende soorten gebaren: 1)   Wijzen 2)   Cijfers weergeven met je vingers 3)   Ritmische gebaren, die de spraak benadrukken 4)   Gebaren met een vaste betekenis, zoals je duim opsteken 5)   Iconische gebaren, het uitbeelden van iets (zie de foto’s hieronder). Je kunt bijvoorbeeld iets nadoen: net doen alsof je belt, of net doen alsof je je haren kamt. Je kunt ook de vorm van iets laten zien: een cirkel in de lucht tekenen. Sommigen tekenen dan alleen de omtrek van een ding in de lucht. Anderen laten zien wat je met het ding doet.